Unha viaxe galega ao corazón roto do soño americano

«Meu pai era un fogueiro de buques que se afundiu no Atlántico en 1944, durante a Segunda Guerra Mundial, cando eu tiña pouco máis de 15 anos. Vivía no mar. Creo que non gocei del nin 40 horas en toda a miña vida. Miña nai deixou os ollos cosendo para sacar a familia adiante. A miña xeración tivo soños e decepcións. O que puido ser e non foi. Pero cando perdín as eleccións a gobernador e tiven que explicar os meus sentimentos na televisión, dixen isto: que país este, no que un pobre inmigrante pode vivir estas cousas».

1 Like

Obrigado, muito interessante. Eis como fum descobrir a Richard & Mimi Fariña

1 Like