Os apelidos galegos-galeguísimos do escritor, Cervantes e Saavedra, antropónimos, como tantos outros, derivados de topónimos ben documentados. Que o dedicatario da segunda parte da novela sexa o Conde de Lemos, da máis antiga nobreza galega. Que o “lugar” do célebre e repetido comezo da novela se corresponda, á galega, cun lugar concreto, unha aldea, non, como adoita entenderse, como un lugar indefinido ou incerto (como pontualiza Francisco Rico). Que palabras como “vegada” ou como “frade” son galegas, por moito que se diga que podan ser castellano antigo. Que “tarde piache” (Sancho, no cap. LIII da 2ª parte) é un refrán galego-galeguísimo, non desagregábel en dúas palabras como fai o xa mencionado Francisco Rico, autor da edición canónica da novela.
2 Likes
o homem que falava difícil e um castelhano muto pouco comum
as origens de Cervantes. Cervantes decodificado
1 Like
acesso a versão original do quixote sem a maquiagem da ortografia moderna, que muda muitas palavras.
eis o tomo I desfrutem é pasmem, e saibam que os castelhanos isso nao entendem
http://users.ipfw.edu/jehle/cervante/dqsb1.htm
1 Like